About

 

EN

 

 

My paintings consist of several conflicting interacting layers. Underlying layers are either being covered or uncovered in an ongoing process of concealment and discovery. This sparks a tension, a confrontation of things that happen coincidentally and subconsciously with compulsive, focused actions. Brushstrokes and the act of painting take the upper and during the creation of the painting. The paint applied by means of the brush stroke is the image; this is in fact an attempt to isolate the act of painting from painterly norms.

 

If brush strokes are the essence of a painting, how can they function autonomously, independent from the presumed norms of ‘classical painting’? Can painting be reduced to merely the execution of applying a brushstroke? Questions such as these inspired me to create several installations, in which the same action was repeated over and over again. Each time with a different medium: a mannerist repetition of identical actions, compulsively executed. Contradictory short strokes, combining to suggest several different images, result in extremely enlarged pixel-like black-and-white images. The range of choice of supports for these drawings is unlimited; the space presents itself as an endless foundation, a breeding ground from which these drawings sprout, continuously assuming different proportions. 

 

 

 

 

 

 

NL

 

 

Mijn schilderijen worden opgebouwd in verschillende tegenstrijdige lagen die een interactie met elkaar aangaan. Onderliggende delen worden verborgen onder nieuwe lagen of terug zichtbaar gemaakt: het is een kwestie van bedekken en ontdekken. Er wordt gezocht naar een spanning die het automatische en onbewuste confronteert met het dwangmatige en geconcentreerde.

 

Doorheen mijn praktijk neemt de penseelstreek en de actie/handeling van het schilderen de bovenhand in mijn schilderijen. Op verschillende manieren probeerde ik de verftoets te laten primeren als op zich staand beeld, bijvoorbeeld door een vlotte, ongecontroleerde penseelvoering heel precies en geconcentreerd te overschilderen met een klein penseel; of door de penseelstreek zodanig plastisch te schilderen dat dit de vorm krijgt van organische structuren. De penseelstreek is hierin niet langer een manier om een beeld vorm te geven, maar wordt onderwerp van het schilderij zelf. De handeling van het schilderen wordt geformaliseerd.

 

Naast de poging om de penseelstreek te vatten als op zich staand onderwerp van een schilderij, wil ik deze handeling uit de norm van ‘het schilderen’ trekken. Hoe kan de verftoets functioneren zonder verf en klassieke dragers zoals doek en papier? Van deze vraag vertrekkend kwam ik tot verschillende tekeninstallaties: hierin voer ik dezelfde handeling uit als wanneer ik schilder met een ander medium dan verf bv stift, pen en ander mogelijk tekenmateriaal. Een maniëristische herhaling van dezelfde beweging, die ik op een dwangmatige manier uitvoer. Elkaar tegenwerkende korte strepen die samen verschillende beelden suggereren, lijken extreem vergrote, gepixelde zwart-wit beelden. De drager voor deze tekeningen is onbeperkt, de ruimte doet dienst als eindeloze ondergrond waarop deze tekeningen groeien en telkens andere proporties aannemen.

 

Roy Lichtenstein paste reeds het principe van de formalisatie van de penseelstreek toe. Dit in de context van kritiek van de popartiest op de abstract expressionisten. In mijn context is het schilderen een soort heimwee naar de esthetiek van het abstract expressionisme. Een beeld creëren door een automatische handeling te herhalen zonder nadenken en zonder vooropgesteld doel; dit beeld verder te onderzoeken door dit op een geconcentreerde, bijna dwangmatige manier te herhalen.